با تأمل در نهج البلاغه می‌توان دریافت که نامه 53 نهج البلاغه که یک فرمان حکومتی از امام علی(ع) به مالک اشتر زمامدار مصر است و مفصل‌ترین منشور حکومتی و اداری امام علی(ع) می‌باشد، به گونه مستقیم به معیارهای گزینش بسیاری از مقام‌های مدیریتی در جامعه پرداخته است. آنچه که از عهد نامه 53 نهج البلاغه استنباط می‌شود این است که هر کس که در مصدر امر قرار گیرد باید واجد شرایط زیر باشد:

1ـ پیروی از الگوهای ارزشمند پیامبر اسلام و ائمه(ع)

2ـ پرده پوشی نسبت به عیوب مردم

3ـ نیکی کردن به مردم

4ـ خوش سابقه‌تر بودن نزد مردم (برخوردار بودن از سابقه درخشان)

5ـ صلابت در مقابل قدرتمندان

6ـ سخاوت و بخشش‌گری

7ـ دیرخشم بودن

8ـ صدق و راستی

9ـ عاقل‌تر بودن نزد مردم

10ـ داشتن تقوای الهی و پرهیزکاری

11ـ تسلط بر هوای نفس

12ـ ترس از خدا

13ـ رعایت عدالت و انصاف

14ـ گذشت و پرهیز از انتقام جویی

15ـ تواضع علمی

16ـ پرهیز از شتاب در امور

17ـ روحیه صلح دوستی

18ـ پرهیز از گفتار دو پهلو

19ـ پرهیز از خودپسندی

20ـ پرهیز از منّت گذاری و امتیاز بر مردم

21ـ پرهیز از خلف وعده و عهد و پیمان فریبنده

22ـ سعی و کوشش، یاری خواستن از خدا، صبر و شکیبایی در امور و استقامت و پایداری در کارها

23ـ فروتنی در برابر خدا

24ـ پرهیز از فاصله گرفتن از مردم و تشریفات

25ـ اختصاص بهترین وقت به مناجات با خدا، انجام دادن واجبات

26ـ تعهد به انجام امور در وقت خود

27ـ برپا داشتن حدود الهی

28ـ فروتنی در برابر مردم

29ـ عالم‌تر بودن نزد مردم

30ـ توانمندتر بودن نزد مردم